Har eru tvær dyr, og at velja røttu spararí tær ein dag. Alt, sum Mac-appið gjørdi ella ikki fekk gjørt, skal boðast frá inni í appinum — tað kann senda sínar egnu loggar, og vit kunnu ikki gita teir héðani.
Ein koyring, sum steðgaði, ein mynd ella ljóðupptøka, tað ikki las, eitt kapittul, sum gjørdist skeivt, appið, sum ikki byrjar – alt hetta liggur í loggum á tínari Mac. Appið kann savna teir og senda teir saman við tíni lýsing í einum.
Tú sært nágreiniliga, hvat verður sent, áðrenn tað fer.
Í sama vindeyga set tú kross við Finn útav, hvat fór skeivt, á hesum Mac, so kannar ein Claude Code-seta á hesum Mac málið og sendir okkum eina aðra frágreiðing, knýtta at tínari, sum tú ikki sært fyrst. Tað er ofta skjótari enn at bíða eftir okkum.
Ein spurningur, áðrenn tú innstallerar, eitt hugskot, ella tú fært als ikki appið at koyra. Hetta røkkur eitt menniskja, so vanlig orð duga væl.
Vanliga er tað ein av trimum: Mac tín fór at sova, ein innritan gekk út, ella vitlíkið rakk eitt nýtslumark og steðgaði sær sjálvum. Egna støðulinjan í appinum sigur hvør. Einki fer fyri skeyti í nøkrum føri; savn títt tolir at verða avbrótið, og næsta koyring heldur fram.
Nakrar heimasíður kunnu als ikki automatiserast, og tað er væntað, ikki ein feilur. Sig okkum hvør, og hvat tú royndi at gera.
Næstan altíð innstalleringarstigið. Hetta er parturin, vit helst vilja hoyra um, so skriva heldur her enn at stríðast við tað. Hvat tað hevur brúk fyri, og hví.
Rætta tað í appinum heldur enn at siga okkum tað; rættingar verða minnaðar til hvørt komandi kapittul. Sig okkum bert frá, um tað heldur fram at gera somu feilin, eftir at tú hevur rættað tað.